|
و اين دست هاي من كه بي چراي اراده ي تو به دشواري رقصي تازه مي انجامد وپاهايم و تمام من در نبض بي خيال نگاهت كه تيرك دوام خيمه بود شب بود تو خيمه شب بازي بازي بازي ... + نوشته شده توسط شاپورآقايي در جمعه سی و یکم خرداد 1387 و ساعت
8:40 |
باورتون مي شه ! فكر مي كردم عطر بهار نارنج تا هميشه داخل وبلاگم مي مونه .....
+ نوشته شده توسط شاپورآقايي در جمعه سوم خرداد 1387 و ساعت
18:21 |
حضور ساكت اين صندلي تو را مي طلبد تا من به دست هايت آويزان بر گرده ي رنجور كاغذ هاي باطله تكرار شوم شعري بي رونق از كار در آيم و ساعت ها چشمهايت كه هيچ وقت وزن باور من را نمي سنجند مرا شكنجه كنند
+ نوشته شده توسط شاپورآقايي در شنبه سی و یکم فروردین 1387 و ساعت
15:4 |
به آفتاب سلامی دو باره خواهم کرد .
سلام دو ستان ! اسفند به خیر ! با این که احساس می کنم گذاشتن یک شعر ..... اصلا بی خیال ..... تفاوت تاویل و تفسیر یک اثر ادبی چیست ؟ و به نظر شما یک مخاطب تا چه اندازه می تواند جدای از شناخت ویژگی ها و اندیشه های مولف به تاویل و تفسیر اثر بپردازد ؟آیا واقعا یک اثر ادبی می تواند مستقل از مولف خود بیانگر درون مایه ی خویشتن باشد ؟ و یا مخاطب ، به عنوان یک موجود خلاق می تواند آنچه می پندارد ، از درون آنچه می خواند ، استخراج کند ؟ جایگاه مولف و مخاطب در یک اثر هنری و میزان ماندگاری آن کجاست ؟
+ نوشته شده توسط شاپورآقايي در جمعه دهم اسفند 1386 و ساعت
17:21 |
اخبار سرد كلاغان در گستره ي غروب پراكنده مي شود و تمام زمستانم را با چشم انداز هايش در خود فرو ميبلعد باش تا چشمانم به تاريكي عادت كنند 6/11/84 + نوشته شده توسط شاپورآقايي در چهارشنبه سوم بهمن 1386 و ساعت
7:12 |
سكوت تو تقويم كلاغ ها را ورق ميزند مرا كلافه مي كند و سيب ها را يك
دو نه .... اسراف مي كني مترسك فرياد كن + نوشته شده توسط شاپورآقايي در چهارشنبه بیست و یکم آذر 1386 و ساعت
0:54 |
ماسيد در دستان ما برگ صداقت ديگر پلاسيد آن بهارستان طاقت زين پس هجوم سرد دستاني كه خاليست هي قهر با اين ،قهر با آن ،با رفاقت ****
حالا كه بند كفش هامان سفت و محكم حالا كه لبهامان ز ياوه چفت و بر هم ديگر چه جاي شعر هاي آنچناني ؟ جمعي غريبه ، دور از هم ، قهر باهم ! ****
امروز شعر كوچه ها ننگ است ونفرين آواز هر همسايه شوري شرم آگين اي قاصدك از ما خبر تا دور دستان اي كاش يك باران ببارد ، كاش! آمين! ۱۷/۶/۸۳ ببخشيد !
حرف تازه اي نداشتم!
فكر كردم اين حرف هنوز تازه است ! .....
+ نوشته شده توسط شاپورآقايي در چهارشنبه بیست و سوم آبان 1386 و ساعت
14:33 |
نقطه، سر سطر بنويسيد : زمان بي معني ست و مكان باز تر از هر چه زمين بنويسيد : انسان هر چه خود ساخته در خود دارد بنويسيد: خدا در انسان ۸۲/۳/۲۸ + نوشته شده توسط شاپورآقايي در شنبه دوازدهم آبان 1386 و ساعت
13:49 |
اين روز ها اين روز هاي ارغواني با بال هاي كوچك اما اسماني مي آيم از پشت هزاران برگ پاييز ميريزم از سر شاخه هاي نوجواني ******* يلدا ، نمي داني چه پاييز قشنگيست بردامن آبان نميداني چه رنگيست بگذار تا شعرم گل اندازد دوباره انگار بر شاخ دلم امروز برگيست ****** هر برگ ميرقصد به آواز من امروز يعني جنون ميريزد از ساز من امروز گفتند پاييز است اما بين چه زيبا با برگ ها پيچيده پرواز من امروز ******* بردست هاي آن مترسك ، صبح تا شام گنجشك بازيگوش مي خواند دلارام وان باغبان خسته را بين ، با تمنا ميچيند از سر شاخه هاي لخت بادام ********* در باغ ميپيچد صداي باد انگار تا رستخيز ديگري اي باغ ،بيدار از بس شراب ارغواني خورده اي باغ! بايد به رنگ آتشين ، هشيار ، بيدار ******************************* 15/8/83 + نوشته شده توسط شاپورآقايي در یکشنبه بیست و دوم مهر 1386 و ساعت
23:34 |
سلام دوستان . پاییز مبارک .
یکی میگفت : " زرد است ،که لبریز حقایق شده است تلخ است ،که با درد موافق شده است شاعر نشدی وگرنه می دانستی پاییز ،بهاریست که عاشق شده است" نمیدونم چی شد چند روزی به قول امیرخان زدم به گرد وخاک و ... خلاصه . + نوشته شده توسط شاپورآقايي در پنجشنبه پنجم مهر 1386 و ساعت
23:46 |
حسرت نبرم به خواب آن مرداب کآرام درون دشت شب خفته ست دریایم ونیست باکم از طوفان: دریا ،همه عمر ، خوابش آشفته ست ( شفیعی کدکنی.در کوچه باغ های نیشابور ) این روز ها از این که طوفان بر تمام هستیم می تازد خشنودم . کاش باران هم ببارد .
+ نوشته شده توسط شاپورآقايي در پنجشنبه هشتم شهریور 1386 و ساعت
7:8 |
بزن به حاشيه ي رودخانه ها تمام رودخانه هايي كه به دريا مي ريزند وبيا تا قداست اين شهر ( مرداب ) و آ ن رود را كنار بگذاريم از آسفالت هاي داغ اصفهان بگذر چه فرق ميكند؟ يك عمر در « عالي قاپو » يك روز تا ..............« تخت پولاد» هرجا كه باشي هرجاكه هستي اين جاده اين پاي رفتن افقي وسيع ونقره اي در پيش بزن به سيم آخر ِ تيرهاي ِ چوبي ِ آن روز هاي برق كه سار ها بر آن پنجه مي انداختند. هميشه اين بوده است! بيا تا فراموش كنيم كه كودكي ِ اين پياده روها را چقدر با دوچرخه طي كرده ايم! حالا پياده نيز از شانه هاي سنگي مردم نمي توان گذشت بيا تا فراموش كنيم كه خودت هم نمي دانستي خاصيت نگاهت به توان ده رسيده بود و مضرب هاي خواستن من در رياضيات ذهن تونمي گنجيد ( مجموعه ي شعر 5/1/1385) + نوشته شده توسط شاپورآقايي در چهارشنبه هفدهم مرداد 1386 و ساعت
19:41 |
فرار بي تفكر پوچيست اگر به خاطر باران ويا سكوت درخت رفته اي ... پرنده ي مغموم هجوم افسانه اي بال هايت آ نگاه كه در باد مي شكوفد راهي را كه بايست مي رود ... آن جا كه مي روي من فكر مي كنم براي رقص تو در باد كدام جفت ماده ي احساس ، شعر مي خواند؟ كدام برگ ؟ كدام ؟ گرمي تنپوشت را با سِحر كوك مي زند ؟ ( 20/11/81 ) + نوشته شده توسط شاپورآقايي در چهارشنبه بیست و هفتم تیر 1386 و ساعت
23:50 |
Im no body ! who are you?
Are you –no bady – too
Then ther s a pair of us
Don t tell !!!
They d ad verise – you know !.. ) Emily dikin son ) + نوشته شده توسط شاپورآقايي در جمعه بیست و دوم تیر 1386 و ساعت
0:45 |
به نام خداوند دانايي
در كتاب « فرانتس كافكا " زندگي، آثار و اند يشه ها " » از منوچهر ترابي آمده است: كافكا هنر را تضاد درون و برون انسان و زمان مي داند كه به تمامي شخصيت آدمي بستگي دارد. هنر از نظر او سندي است معتبر كه گاه جلو تر از زمان ، پيش مي رود. هنر مند كسي است كه محتوي و قالب را به هم نزديك كرده و توانايي و قد رت خود را كاملا در اختيار آن مي گذارد . او با اين عمل پي رنجي مي رود كه با آن براي گرفتار شدن در دردي د يگر ، خود را نجات دهد. هد ف هنر را رهايي از ابهام و رسيدن به روشنايي براي هدايت و التذاذ مي داند .كافكا مي گويد : « آن چه شايسته ي نام هنر است، الگوي پايدار است نه اعجاب زود گذ ر. » بسيار مشتاقم كه همراهان عزيز به طرح ديدگاههاي خود در اين مقوله بپردازند. + نوشته شده توسط شاپورآقايي در یکشنبه سوم تیر 1386 و ساعت
15:31 |
نيلو فران در مرداب مي رويند مردابي براي زيستن و زيستني براي ماندن اما من در زميني زيستم كه ماهيانش در خاك روييدند. و پيش از آن كه گلي در فلس يا شكوفه اي در باله هايشان بماند در بسامد آغازين جوانه پو سيدند ( يلداي 83 – دانشگاه پيام نور - مجموعه ی شعر های ییلاقی) + نوشته شده توسط شاپورآقايي در چهارشنبه بیست و سوم خرداد 1386 و ساعت
5:43 |
هواي ابري آن روز در بهشت بلواي ديار فرشتگان بود آغاز غربت من در خاك و خاكي هميشه ي من كه در لطافت پر هايشان به خواب مي رفت و صورت هايي همه از جنس آتش سجده كردند بر من به خاطر آتشي كه در جانم بود اما من با سجده هاي دروغينشان تا خاك رفتم و زانو انم گام هاي آخر تبعيد را با ميل توفنده ي ماندن در هم آميخت ... (شاپور آقایی - از مجموعه ی شعر های ییلاقی) + نوشته شده توسط شاپورآقايي در شنبه دوازدهم خرداد 1386 و ساعت
6:39 |
امروز گفتم به خاطر بعضي دوستان كه از كيار پرسيده بودند ،تلاش مي كنم در چند سطر وي را معرفي كنم + نوشته شده توسط شاپورآقايي در چهارشنبه نهم خرداد 1386 و ساعت
7:51 |
آمده بود تا زنجير پاره كند .زخم بازو هايش نشان از زور آزمايي ها مي داد و ريش بلندش خبر از كسوت پهلوانان . از جوانمردي مي گفت وكباده كشيدن ها كه سهل است بگو ييد تراكتور بيايد روي شكمش بايستد . هر كه از راه مي رسيد قدم هايش سست مي شد و پيش خودش مي گفت : به د يد نش مي ارزد . ... خلاصه از داخل گوش يكي تخم مرغ در آورد، چرخي ميان ميدان زد و استحكام زنجير ها را مظنه اي كرد ، يا اباالفضل مراد دل همه را بده .دو باره زانو زد ه ميكرفون را برداشت ، حكايت جواني وپيري و احترام به مشايخ را پيش كشيد و آن گاه جعبه ي چوبي را بر داشت ، د رش را باز كرد ، دادي به سر حيوان زد كه من هم گرسنه ام .آي. .. مردم نگيد پهلوون داره وقت تلف مي كنه . نه... مي خوام اراد تت رو به صاحب ذوالفقار بسنجم كه شير مرد يكه تاز ميدان بود . من كاسه مي گرد ونم و تو مهمون كرامت خودت باش كه حساب همه با كرام الكاتبين باشه . چند تا دويست توماني و هزاري وپنجاه توماني جمع شد در آن ميان يك درب بطري نوشابه و يك بليط مند رس اتو بوس هم خودنمايي مي كرد . دوباره كاسه را گذاشت، زنجير ها را پنج دور درو بازو هايش پيچيد . گفتم اي والله . . . اين كه مي گن حضرت علي ( ع ) درب قلعه ي خيبر را از جا كند ، چندان هم عجيب نيست . با اين زنجير ده تا بنز ده تن را بوكسل مي كنند . با همان وضعيت به آسمان نگاه كرد و گفت اي خدا تو ستار العيوبي ، آبروي پهلوون رو توي اين جمع نريز ، بگو الهي آمين . مردم هم گفتند . گفت هر چه ارادت به امام علي داري خلاصه كن توي يك يا علي تاتموم اين خونه هاي اطراف شيشه هاش بريزه . گفتند يا علي (ع) اما خبري از لرزش شيشه ها نبود . يك نفر كه انگار شاگرد پهلوان بود رفت و بازوي او را بويسد ، زنجير ها را باز كرد و انداخت روي زمين . پهلوان ناراحت شد . فرياد زد مگه شك داري عزيزم ؟ جواب داد نه .- پس چيه ؟ _گفت دلم براي زخم رو بازوهات مي سوزه .پهلوان نگاه عميق و حسرت باري به زنجير ها انداخت . انگار هيچ وقت پاره نشده بود ند .خلاصه تراكتور هم از راه رسد .چهار تا گوني پر از شن هم آوردند . پهلوان خوابيد .گوني ها را هم همان طوري كه بايد ، گذاشتند .حالا تراكتو ر روشن نمي شود . هي استارت بزن ، استارت بزن . انگار همه چيز آماده است تا نمايش انجام نشود . گوني ها را كنار زد ند پهلوان بر خاست ، رفت سراغ جعبه ،مار را از د م گرفت و روي گرد نش انداخت . مار كه نه، انگار يك طناب آفتاب خورده .تا پهلوان خواست مار را جاگير كند ، مار ليز خورد و مثل يك مرده روي زمين افتاد نه تكاني ... نه فراري ... اطرافيان هم يك قد م به عقب و سپس با احتياط به جلو آمدند .پهلوان گفت لال از د نيا نري يك صلوات بفرست كه خيلي شانس آوردم .. مردم صلوات فرستاد ند . تراكتور را هم عقب كشيدند .تا هيكل پهلوان راحت تر د يده شود . دوباره پنج دور زنجير را دور بازو هايش پيچيد و يال و كوپالش را تكان داد و يا علي ...يا علي ...يا علي .. انگار نه انگار. ذ كر .يا علي هم قديم بيشتر اثر داشت. .شاگرد رفت و با التماس يك لايه از زنجير ها را باز كرد .دوباره يا علي .. مردم هم ياعلي گفتند .چهار تا جوون هم سوت و دست زد ند حالا ديگر مساله حيثيتي شده بود . صدايي شنيده شد ، گويي يك لايه ي زنجير پاره شده و بر تنه ي پهلوان آويزان، به طوري كه تا روي زمين رسيد . شاگرد رفت و زنجير پاره را باز كرد يك لايه از زنجير هاي سالم هم باز شد حالا دو لايه زنجير دور بازو و كاسه اي در دست پهلوان مي گشت .باز هم چند تا پانصدي و دو تا هزاري و چند دويست توماني . يك نفر هم تسبيح كوچكي را داخل كاسه انداخت كه پهلوان ببوسد و آن را باز گرداند . پهلوان هم به جاي تسبيح د ست مرد را بوسيد و دو باره زنجير ها را مظنه اي كرد . حالا ديگر خون بازوي پهلوان را رنگين كرده بود .ناگهان شاگرد ضبط صوت كوچكي را روشن كرد يكي ي و دوو..تا ، دو تاوو سه تا و . . .بله صداي آقاي شير خدا بود. ياد گود زورخانه افتاد م و مرحوم پورياي ولي و مرحوم غلام رضا تختي و... خلاصه زنجير ها را باز كرد ودو تا وزنه را هي پرتاب مي كرد بالا و با زحمت مي گرفت بعد هم ده تا چرخ خورد . وقتي پهلوان از چرخيد ن ايستاد همه رفته بودند و يك ماشين ژيان زهوار در رفته ، پهلوان و شاگرد ش و چند تا خرت و پرت روي خاك مانده بود + نوشته شده توسط شاپورآقايي در جمعه بیست و هشتم اردیبهشت 1386 و ساعت
2:16 |
|
درباره وبلاگ
پنجره ای که پیش رو دارید به دور از هر گونه اندیشه ی سیاسی یا وابستگی های گروهی اختصاصا به ادبیات و نقد اجتماعی نه به منظور تغییر دادن جامعه ونه به منظور عقده گشایی ها بلکه تنها به این دلیل گشوده شده است که حقیر اعتقاد دارم هر نوع آفرینشی که از ضمیر انسان سر چشمه می گیرد می بایست از دیدگاه مخاطب مورد نقد و بررسی قرار گیرد و این نوشته ها اگر چه مشق کو چکی به حساب می آ یند اما در پرتو نظرات ارزشمند شما می توانند بن مایه و زیر ساخت های فکری آثار آینده ی من باشند و به همین جهت چشم به راه انتقادات شما هستم .
طراح قالب
|
